وقتی آدم ها سایه می شوند

همه این آدم هایی رو که به نوعی باهات درارتباطن و حتی اونایی رو که تو خیابونن و نمی شناسیشون همشون مثل یک سایه می مونن برات.

عده کمی هستن که به مقتضای شرایطت در کنارت قرار می گیرن و بعدشم مثل یک مسافر ترکت می کنن.

هیچ کدومشون موندنی نیستن و میان و می رن و ...

و تو نباید به هیچ کدومشون دل ببندی باید دوستشون داشته باشی و چه بسا برای خوشبختیشون کمکشون کنی ولی دل نبندی و وقتی رفت بگی بسلامت.

آدم ها ...آدم ها... کوچکتر از اونی هستن که بخوای بهشون فکر کنی.

چیزی که دنیای تو رو می سازه خودتی و فکرت و اینکه از چی لذت ببری و ...

مدتیه این فکر ذهنمو به خودش مشغول کرده که آیا چیزی به نام "اتفاق" وجود داره یا چیزی به نام "معجزه"؟!

حتما وجود داره منتهی به وقتش باید رخ بده.

گاهی اوقات خودمو تنهای تنها می بینم مثل شازده کوچولو که تازه به سیاره زمین اومده بود...تنهای تنها...

همراه شازده کوچولو فقط یک چیز بود و اون عشق به گلش بود که باعث دلخوشیش می شد.

و حالا من تنهای تنها تو این دنیا که فقط عشق به تو منو سرپا نگه داشته و امیدوار به زندگی..

یعنی منم باید مثل شازده کوچولو وقایع و مفاهیمی رو بفهمم و درک کنم و بعد از این سیاره برم و همون موقع هم تنهای تنها...

آره انسان همواره تنها بوده ولی خودش برای خودش کافی بوده و این همون قدرتیه که خدا همراه انسان می کنه.

ای دریغا ای دریغا آدم های زندگی من که چقدر عجیب و در عین حال دوست داشتنی بودن همشونو دوست داشتم و یکی یکی از زندگیم رفتن بیرون. خیلی ساده...

و من همواره منتظر آینده ای هستم که بتونم آرزوها و البته وظایفم رو به عنوان یک انسان به ثمر برسونم.

یعنی میشه من به آرزوهام برسم؟ میشه بهشون برسم؟

گاهی اوقات فکر می کنم اگر هیچ انفاقی نیفته من چیکار کنم؟ و بعد به خودم جواب می دم نه خاصیت دنیا و زندگی تغییره این تغییرات تو رو هدایت می کنن نگران نباش..

امیدوارم

خدایا مثل همیشه بهت می گم که جز تو کسی رو ندارم کمکم کن که زندگی کنم و به خواسته هام برسم خدایا کمکم کن.

آمین.

شش ستاره...