پارادوکس های زندگی

امروز می خوام در مورد تناقض ها یا پارادوکس های زندگی صحبت کنم.

زندگی پر است از اتفاقات. اتفاقاتی که یا خوشایندند یا ناخوشایند و اگر سیاهی بیاد در کنارش سفیدی ظهور می کنه، اگر غمی بیاد در کنارش شادی به وجود می آید و یا برعکس و در نهایت اگر تنفری ایجاد بشه در کنارش روشنایی و گرمای عشق ظهور می کنه. و در همه این ها روشنایی ها و زیبایی ها و لذت ها بیشتر و بزرگتر و سنگین تر از ناخوشایندی هاست و این از الطاف و رحمت های خداوند بزرگ نسبت به بنده اش هست.

2 سال پیش وضعیتی برای من به وجود اومد که منجر به ایجاد تنفر و ناخوشی شد و دیری نپایید که پا به پای اون عشقی ظهور کرد که قدرتش و روشنایی اش و گرماش اونقدر زیاد بود که تمام سیاهی های تنفر رو از بین برد. اون سیاهی 1 سال بیشتر طول نکشید اما اون عشق نزدیک به 2 سال همچنان پابرجا و زنده بود و من 2 سال از وجودش گرم شدم و انرژی گرفتم.

و حالا می خوام بگم که خاصیت این پارادوکس در اینه که هر دوی این ها باهم هستن و هیچ کدوم از دیگری جدایی پذیر نیست و زمانی که یکی بیاد دیگری هم ظاهر میشه و زمانی که یکی بره دیگری هم باهاش میره و این خاصیت و قانون زندگی و وقایع این دنیاست.

آره حالا اون عشق داره از پیشم میره و با من خداحافظی می کنه. وقتی ازش می پرسم که چرا می ری و منو ترک می کنی؟ میگه من با اتفاق تنفر در زندگی تو ظاهر شدم و وابسته به اونم و وقتی اون بره منم می رم. تو دیگه به من احتیاجی نداری. من به صورت یک قانون وارد زندگی تو شدم و قانونمند هم میرم. من خاصیت زندگی تو بودم.

و من درس دیگه ای از زندگی گرفتم و دنیا بار دیگر قانون دیگری از خودش رو بهم نشون داد.

تازگی ها به این نتیجه رسیدم که تاریخ زنده است. آره تاریخ یک موجود زنده است که هروقت بهش مراجعه می کنی و به گذشته برمی گردی می بینی داره نفس می کشه و زندگی می کنه و تو صدای تک تک لحظاتو می شنوی و تمام وقایع و رویدادها رو می بینی.

و تاریخ زندگی من زنده است. هروقت که برمی گردم تمامش رو می بینم و می شنوم. اون ها با تمام جزئیاتشون در جای خودشون قرار دارند و زندگی می کنند.

و من به آینده ای می نگرم که پر است از الطاف خداوندی که قرار است تجربشون کنم.

خدایا به امید تو.

شش ستاره...